Na een week

Добрый день!

Het is alweer langer dan een week geleden, dat we aankwamen op de luchthaven. Vooral het weekend vloog voorbij. Misschien kwam dat ook deels, doordat we zo laat pas opstonden.

Op donderdagavond maakten we ons alvast klaar voor drie dagen vrij. Het eerste wat we deden, was ons slaapgebrek inhalen. Daarna hebben we braaf gestudeerd en vrijdagmiddag ging ik in mijn eentje de stad in, een boek uitzoeken voor leesvaardigheid (niet gevonden, trouwens, eerst nog even googelen. De keuze was enorm en alles is, vanwege de subsidie, bizar goedkoop. Alleen dat is al de moeite van Russisch leren waard: boeken voor 2,50.) Ik verdwaalde een beetje en liep per ongeluk tegen het Winterpaleis aan.
Op dit moment zit ik met één hand in een zak uien-smetana chips van Lay's. Smetana is het Oostblokalternatief voor crème fraîche, trouwens. Ik vind het echt chill.

Vrijdagavond gingen we Georgisch eten, waar ik me erg op had verheugd. Het viel me nogal tegen. Voor Russische begrippen was het best duur eten, maar mijn vader kan beter vlees grillen. De limonade bevatte bovendien zoveel suiker, dat ik me net een hyperactieve kleuter in de Efteling voelde.  Het zag er wel heel mooi uit, dat wel.  

De zaterdag weer begonnen met studeren, daarna hebben we een beetje winkels gekeken en boodschappen gedaan. Was geen boeiende, maar wel een relaxte dag.

Op zondag had Emma een afspraak met haar NIP-buddy (je toegewezen Russische vriend of vriendin, de mijne is helaas niet echt helemaal mijn ding, ik versta haar ook niet.) Madeleine en ik gingen toen samen op missie voor lippenstift, broek en ansichtkaarten, maar helaas mocht het niet baten. Ik weet wel waar je écht lelijke ansichtkaarten kunt kopen, dus dat ga ik denk ik eind van deze week doen(sorry oma's). We vonden ook een hysterisch cafeetje, met een etalage vol draaimolen-poppen, vliegende engeltjes, fluwelen banken en een enorme ananas in het midden. De gebakjes en de koffie waren heerlijk en we hebben besloten dat dit "heimwee-café" wordt, waar we taartjes gaan eten als we om wat voor reden dan ook ongelukkig zijn. 

Alle stereotypes die je kent over Russische architectuur zijn overigens waar, vooral wat betreft het matige onderhoud ervan. 

Eigenlijk ziet bijna alles er zo uit. Er staat naast onze opleiding een best wel mooi, statig pand, waarbij de balkons zo doorgerot zijn dat je er niet onderdoor mag lopen, en meer van dat soort dingen. Op dit moment zijn twee niet-Russen (Georgiërs? Azerbeidzjanen?) onze flat aan het renoveren. Per dag werken ze van 's ochtends tot 's avonds, evenals op zondag, maar het lijkt na een dag nooit alsof er iets veranderd is. Onze huisbaas zegt dat dat komt, omdat ze niet teruggestuurd willen worden naar hun eigen land, want daar hebben ze alleen maar schapen. Wat best een heftige, maar volgens mij ook een erg Russische uitspraak is.(Evenals: "Die donkere mensen -d.w.z alles wat niet Kievs-Russisch is, bijvoorbeeld Tataren of Armeniërs, niet per se vanwege een donkere huid- zien er altijd zo raar uit")  Bovengenoemde zijn nu bezig met onze etage, en hebben vandaag precies één muur geverfd, tussen 10:00 en 17:00, dus ik vrees dat we nog de rest van de maand onder hun geïmproviseerde ladder door zullen moeten limbodansen. De lift staat helaas ook stil vandaag. Veertien trappen is best een lange tippel. 

Nu weer lekker aan de studie, helaas.

Groetjes :)

Ik ben moe!

Vandaag moesten we om 10:00 opstaan en dat vond ik érg vermoeiend. Het hielp niet dat ik alle afgelopen dagen slechts zo'n vijf uur heb geslapen. Buiten was het fris en dacht ik voor luttele minuten dat er toch wel genoeg energie in zat om de dag door te komen. Toen stapten we het lesgebouw in. De lucht sloeg warm en zwaar in mijn gezicht, ik had er helemaal geen zin meer in.

Klinkt als het perfecte moment om vijf uur louter Russisch college te hebben. Laat ik dit even uitleggen: In Leiden kan ik, als ik iets niet begrijp, gelukzalig en dom mijn mond open hangen en dan zeg ik in het Nederlands "Ik wilde zeggen: (...)" Nou, dat feestje gaat hier niet meer door.
Als ik mijn mond hier dom open hang, knikt de docent me toe en noemt een lijst woorden op, die ik misschien nodig heb. Of ze vraagt in het Russisch of ik een synoniem ken. En legt alles wat ik niet begrijp ook uit in hetzelfde Russisch.
"Mir Peterburga" was een nieuw dieptepunt, met een bijna twee-uur durend verhaal over het ontstaan van de stad in een otsjen, otsjen rap tempo, waarbij de lerares tussendoor vragen stelde en ons dan verwachtingsvol aanstaarde. Mijn hoofd liep tien minuten achter en uiteindelijk heb ik een heel mooi eiland in mijn schrift getekend, omdat ik er helemaal niets meer van begreep.

Na dit heftige avontuur genoot ik ervan om naar internationale supermarkt Stockmann te gaan ("Biologische tomatenpuree: met echte Italiaanse tomaten" Unilever-producten, mijn lievelings!) en thuis heb ik even mijn hart gelucht tegen Tim over álles wat er hier stom is, dus nu voel ik me beter en kan ik het morgen wel weer aan. Ik merk wel dat, zelfs na vijf dagen, ik al veel meer in de Russische flow zit. Toch heb ik ook veel minder begrip voor de "In Nederland praten we Nederlands"- fanaten. Want als je bij elk woord in je hoofd een plaatje moet zoeken, heb je na twintig minuten eigenlijk al geen zin meer.

Maandag

Voor mijn gevoel sliep ik drie minuten, toen de wekker al weer afging. En deze keer konden we niet rustig bedenken of het halen van en SIM-kaart de moeite waard was om voor op te staan; we hadden college.

College was best leuk, minder intimiderend dan verwacht, wel meer huiswerk dan verwacht (hoe, oh, hoe, moet ik nu mijn Russische man aan de haak slaan? Totaal geen tijd voor.)  De docenten zijn relaxed en allemaal verrassend goed gekleed. Ik begin steeds onzekerder te worden in mijn "Oerhollandse, lekker praktische spijkerbroek-met-sneeuwlaarzen-outfit", vooral ook omdat ik nog steeds superverkouden ben en het qua uiterlijk vertoon allemaal niet zo aan en gaande is. Oudere vrouwen gaan hier helemaal los met hun kleding, wat ik niet per se mooi vind, maar in mijn leeftijdsklasse ziet het er wel verzorgd uit. De jongens daarentegen...

Voor vandaag, nu ik nog de energie heb om stukjes te schrijven, wat waarschijnlijk op zal houden als ik de buslijnen ken en beter Russisch spreek: een vrolijke foto! (Kerk van de Verlosser op het Bloed) 

We hebben een tactiek ontwikkeld om niet om identiteitsbewijs gevraagd te worden: Schouders optrekken, daarna semi-fronsend en zwijgend langs de politie lopen. We willen hem immers niet terugkopen voor много денег(veel geld). 

Hier, ook nog de Kerk van de Verlosser op het Bloed by night: 

Als afsluitertje, een stuk telefoongesprek wat wij opvingen. Er stond een verontwaardigde dame op een parkeerplaats en ze sprak de legendarische woorden "Я вышла и машини нет!" (Ik ging naar buiten en de auto staat er niet!)

Daarbij, deze wafels:

Bye!

De eerste indruk

De voornaamste reden dat deze blog bestaat is mijn moeder die zei: "Oh leuk, je moet bloggen, kan ik uitprinten voor je oma's en kunnen wij ook kijken wat je allemaal doet!" (Willen ze het echt weten?) Ik ben zelf niet zo into de kijk-mijn-vet-leuke-vakantiefoto's-ik-ben-lekker-op-reis-en-jij-niet blogstylo, maar ja, de oma's he, daar doe ik alles voor.
Op zaterdag 30 januari vlogen wij in een directe lijn van Schiphol naar Aeroport Pulkovo. Wegens de gunstige vliegomstandigheden kwamen we vijftig minuten eerder dan gepland aan, maar desondanks liep het alsnog tegen zessen voor we onderweg waren naar ons appartement. Alles verliep soepeltjes, geen bagage kwijt, geldig visum en een keurig taxibureau inc, minivan. De lucht was voor mijn gevoel al veel te donker, maar met de kou viel het mee.
De minivan loodste ons door rijen schimmige straten, volgepakt met Sovjet-blokken. Overal hingen de felgekleurde flyertjes waarop in dikgedrukte letters telefoonnummers en damesnamen staan. Wow. Gelukkig kwamen we al snel op onze plaats van bestemming aan, Nevskij Prospekt. We reden langs restaurants en apotheken, de Chanelboetiek, L'Agent Provocateur en last but not least "Jeans Only" waarvan het lichtgevende uithangbord nu ons baken van herkenning is ("hoever is het nog lopen uuuhhh?? DAAR IS DE JEANS ONLY, KOM OP, BIJNA!")

Uit de Nevskij stapten we een obscuur binnenplaatsje binnen. Op de grote, bruinmetalen deur van ons complex stond met slordige, gele letters "We don't give a fuck" gesprayed. De hal was in staat van renovatie en er niet veel beter aan toe. En toen we de lift zagen, zonk de moed ons even in onze schoenen. Klein, ijzer, en krakkemikkig. Emma, onze held, beet het spits af. Van bovenaf hoorde we haar roepen "Ik zit vast!" We gaan lopen, besloot ik, we nemen de trap wel. Maar uiteindelijk gingen we toch met de lift. Veel claustrofobische aanvallen en onheilspellend geklik later stapten we uit bij ons appartement. Zucht van opluchting. Ruim, volgepakt en gezellig. Aardige verhuurders ook, een Fransman en zijn Russische vriendin. Gisteren spraken ze nog Engels tegen ons, helaas moeten we echt gaan vragen of ze Russisch willen spreken. Het appartementje zelf kan wel epileptische aanvallen opwekken. Dit is bijvoorbeeld een stukje van mijn super-hysterische slaapkamer, met erg veel verschillende behangprints:

We besloten de eerste avond een stukje stad te verkennen. In het door ons uitgekozen restaurantje (Klaret?) deden we ons best om Russisch te praten. Tot zover heb ik dit de hele tijd op dezelfde manier gedaan:

Stap 1: Begin met een basiszin, die je goed hebt geleerd, zodat de verwachtingen van het personeel hoog zijn.
Stap 2: Luister naar wedervragen en versta 3/10 woorden.
Stap 3: Kijk verbaasd naar je mede-Hollanders en herhaal één van de opgevangen woorden.
Stap 4: Lach even beleefd naar het personeel en vraag in het Nederlands aan je tafelgenoten waar ze het in vredesnaam over heeft.
Stap 5: Tijd voor gebarentaal.
Stap 6: "Okay, sorry, I did not quite get what you were saying (...)"
Stap 7: Totale panieksituatie. Vraag in het Nederlands waar je je handtekening moet zetten. Kijk als een verdwaald hert naar de medewerker totdat hij vol medelijden gewoon maar overschakelt op aanwijzen.


Dit stappensysteem hebben wij ook vanochtend weer aangehouden, toen we bij een Frans-Russische boulangerie gingen ontbijten "I, eh, ja tozhe chozhu...eto *wijst*" (Enne, ehhh, ik wil ook....dat)

Bovendien sneeuwde het vandaag een beetje! Het is fris, maar niet zo koud dat je handschoenen aanmoet. Het is fijn dat het niet de hele tijd zo'n harde en vochtige wind staat, wat ik gewend ben in Nederland.
Wat ik echter totaal niet gewend ben, zijn de afstanden :). Vandaar werd ik nogal gefopt door de kaart. 'Oh, is maar twee straatjes.' dachten mijn hersenen. Toen realiseerde ik me dat een straat hier wel wat langer is, dan in Hoogvliet, waardoor je al snel twintig minuten over een straat doet. We hebben gelukkig wel supermarkten en apotheken en dergelijke in de buurt.

Dat was het voor nu!