Klinkt als het perfecte moment om vijf uur louter Russisch college te hebben. Laat ik dit even uitleggen: In Leiden kan ik, als ik iets niet begrijp, gelukzalig en dom mijn mond open hangen en dan zeg ik in het Nederlands "Ik wilde zeggen: (...)" Nou, dat feestje gaat hier niet meer door.
Als ik mijn mond hier dom open hang, knikt de docent me toe en noemt een lijst woorden op, die ik misschien nodig heb. Of ze vraagt in het Russisch of ik een synoniem ken. En legt alles wat ik niet begrijp ook uit in hetzelfde Russisch.
"Mir Peterburga" was een nieuw dieptepunt, met een bijna twee-uur durend verhaal over het ontstaan van de stad in een otsjen, otsjen rap tempo, waarbij de lerares tussendoor vragen stelde en ons dan verwachtingsvol aanstaarde. Mijn hoofd liep tien minuten achter en uiteindelijk heb ik een heel mooi eiland in mijn schrift getekend, omdat ik er helemaal niets meer van begreep.
Na dit heftige avontuur genoot ik ervan om naar internationale supermarkt Stockmann te gaan ("Biologische tomatenpuree: met echte Italiaanse tomaten" Unilever-producten, mijn lievelings!) en thuis heb ik even mijn hart gelucht tegen Tim over álles wat er hier stom is, dus nu voel ik me beter en kan ik het morgen wel weer aan. Ik merk wel dat, zelfs na vijf dagen, ik al veel meer in de Russische flow zit. Toch heb ik ook veel minder begrip voor de "In Nederland praten we Nederlands"- fanaten. Want als je bij elk woord in je hoofd een plaatje moet zoeken, heb je na twintig minuten eigenlijk al geen zin meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten